زمانی که زنان از رفتن به سینما منع شدند! – تابناک


به گزارش تابناک به نقل از همشهری، روزگاری زنان ممنوع الخروج بودند و هیچ زنی جرات عبور از کنار سینما را نداشت. ناگفته نماند که بخواهد به سینما برود و فیلم را تماشا کند، زیرا نه تنها مدیریت سینما، بلکه تماشاگران نیز او را با مشاجره بیرون خواهند انداخت.

اولین سینماهای کشورمان در کوچه ها و خیابان هایی ساخته شد که امروز در منطقه 12 قرار دارد. شهروندان تهرانی برای تماشای فیلم به خیابان های لاله زار، فردوسی و چراغگز، میدان حسن آباد و سرچشمه آمدند. در حال حاضر اکثر سالن های تئاتر مانند تابان، رکس، ونوس، خورشید و غیره متروکه و پوسیده شده و یا به انبار کالاهای برقی تبدیل شده اند.

اولین کسی که برای ساخت سینما تلاش کرد «میرزا ابراهیم خان صحاف باشی» بود که عتیقه فروشی او در خیابان مهنا، خیابان لاله‌زارا قرار داشت. در مهر 1283 در حیاط مغازه اش تالار ساخت تا اهالی تهران قدیم برای تماشای فیلم به آنجا بروند. تقاضای زیادی برای دیدن فیلم وجود داشت، اما مطبوعات اجازه ورود زنان را به سینما ندادند.

«مهدی ایوانف» معروف به «روسی خان» که 3 سال پس از روزنامه‌نگاری، در استودیوی عکاسی خود در خیابان علاءالدوله (فردوسی) شروع به نمایش فیلم کرد، تنها مردان را می‌پذیرفت و به زنان اجازه ورود نمی‌داد. تئاتر

این عوامل باعث شد که ممنوعیت ورود زنان به سینما در آن زمان به یک قانون نانوشته تبدیل شود، در حالی که کودکان و مردان می توانند آزادانه به سینماها مراجعه کنند.

اکران خصوصی فیلم برای بانوان خاص
اگرچه زنان اجازه حضور در سالن های سینما را نداشتند، اما تماشای فیلم برای تعدادی از زنان رایگان بود. آنها زنان درباری بودند که از سال 1286 مجاز به تماشای فیلم در خانه یا دادگاه خود بودند. روسی خان چنین فرصتی به آنها داد و شبانه سینماتوگراف را زیر بغلش گذاشت و به خانه زنان دربار برد تا از آن لذت ببرند. تعدادی از زنان دربار نیز در خاطرات خود به این موضوع پرداخته اند.

برای نمونه «مهرما فرمان فرمایان» دختر «عبدالحسین میرزا فرمان فرما» و از شاهزادگان معروف دوره قاجار در خاطرات خود می نویسد: «اولین باری که سینما را دیدم، خانه برادرزاده ام خما بود. . خانم تاج الملوک از فرزندان فرمانده کل ارتش. او یک دستگاه فیلم کوچک دستی در خانه داشت. یادم هست یک شب زمستانی بود و یک سالن سینما را روی صندلی گذاشتند و یک فیلم چارلی چاپلین را روی صفحه نمایش کوچک نشان می دادند. فرمانفرمایان البته در خاطرات دیگری به تماشای فیلم در خانه آنها اشاره کرده که پدرش از آنجا یک دوربین فیلمبرداری به خانه آورده است.

وقتی خبر رسید که چند خانم توانسته اند فیلم را در خانه تماشا کنند، بقیه خانم ها هم درخواست خود را مطرح کردند اما باز هم اجازه تماشای فیلم را به آنها ندادند و بعدا اعلام شد که خانم ها اجازه تماشای فیلم را ندارند. . همزمان سانسور فیلم آغاز شد و مهرما فرمان فرمایان در خاطرات خود اشاره می کند که اپراتور دستگاه در قسمت هایی از فیلم دستش را جلوی دهانه دستگاه گرفته تا نتوانند قسمت هایی از فیلم را ببینند.

زمانی که زنان از رفتن به سینما منع شدند!

تجمع زنان برای تماشای فیلم
سال ها گذشت تا زنان اجازه تماشای فیلم را پیدا کردند، اما نمی توانستند مانند مردان به سینما بروند. این فیلم‌ها در مکان‌های خاصی مانند مدرسه، پارک یا هتل که حتی یک مخاطب مرد هم در آن حضور نداشت، نمایش داده می‌شد. اولین جایی که زنان رسماً برای تماشای دورهمی گرد هم آمدند، روز جمعه 2 مه 1289 در پارک اتابک بود.

حتما بخوانید:
دستیار جدید هوش مصنوعی می تواند مانند یک انسان برنامه های وب را مرور، جستجو و استفاده کند

در آن زمان طی تماسی از بانوان دعوت شد تا برای شرکت در اولین مجمع بانوان سینماگر به پارک میرزاعلی اصغرخان اتابک بروند. این نشست به همت «انجمن زنان ایران» که اعضای آن را زنان روشنفکر و مشروطه خواهان سرشناس تشکیل می دادند، برگزار شد. جالب است که بلیت‌های سینما که 400 تومان قیمت داشت و از 500 تماشاگر جمع‌آوری شد، به توسعه پرورشگاه‌ها، خانه‌های بیماران و مدارس نسوان اختصاص داشت.

مدارس یکی از جاهایی بود که خانم ها می رفتند و فیلم می دیدند. در سال 1304 فیلمی در مدرسه مرضیه نوباوگان و در سال 1305 فیلمی در مدرسه نسوان به مدت 6 شب به نمایش درآمد.

ساخت فیلم برای زنان
فردی به نام «خانبابا معتضدی» که مانند روسی خان در مجالس خصوصی و خانوادگی فیلم پخش می کرد، می توان گفت اولین فردی بود که سینمای زنان را افتتاح کرد. او سینما خورشید را با مردی مجرد به نام اردشیرخان (آرتاشس پاتماگران) در خیابان فردوسی راه اندازی کرد که در روزهای فرد به زنان اختصاص داشت.

سپس با مشارکت «سرهنگ علینکا وزیری» در 2 اردیبهشت 1307 در دبیرستان موسیقی واقع در خیابان لاله زار سینمای به نام «صنعتی» ساخت که آتش گرفت و در 8 اردیبهشت 1307 ویران شد. وزیری فرزند بی بی خانم استرآبادی از مشروطه خواهان زن و مؤسس اولین مدرسه موسیقی کشور بود.

پس از آن معتضدی سینما «پری» را در آذرماه 1307 با بانویی به نام «سنتنیک آقابابیان» معروف به «مادام ساتوپری آقابابوف» در خیابان محبرالدوله افتتاح کرد. سعید نفیسی، محقق و مورخ ادبی فارسی گفت؛ پس از تأسیس سینما، مادام ساتوپری برای ابراز علاقه و ارادت خود به جامعه ایران نام خود را به پری تغییر داد.

معتضدی در همان زمان تصمیم گرفت سینما «تمدان» را در خیابان اسماعیل بازاز واقع در محله مولوی افتتاح کند. مردی به نام علی وکیلی که در سفر به بغداد سینمای حرفه ای و مجهز دیده بود، یکی از سالن های بزرگ هتل بزرگ لاله زار را اجاره کرد و گراند سینما را تأسیس کرد.

وی همچنین مؤسس «کینو زرتشتیان» در مدرسه زنان زرتشتی است که در اسفند 1306 در خیابان تستر فعلی راه اندازی شد. از این سینما در تبلیغاتی در آن زمان به عنوان «بزرگترین و زیباترین سینمای زنان تهران» یاد شده بود.

زمانی که زنان از رفتن به سینما منع شدند!

نگرانی مردانه از حضور زنان در سینما
علی جواگرکلام، نویسنده و پژوهشگر، با بیان طنز روزهایی که زنان تنها به سینما می رفتند، گفت: «وقتی سینما (فیلم) تمام شد، بیرون از درب سینما بسیار دیدنی بود. خدمتکاران با لاله (چراغ) به خانه ها می آمدند و شوهران نوزادان را در آغوش گرفته بودند و منتظر مادر آقا مصطفی بودند! داشته است

چند مرد ظالم خانم را به سینما بردند و گفتند: نانجیب چرا بی اجازه به تئاتر آمدی؟ گاهی زن و شوهر برای طلاق نزد ملای محل می رفتند. این اتفاقات باعث شد تا علمای تهران در نامه ای به نخست وزیر وقت از آنها خواستند بعد از ساعت دو شب در خیابان لاله زار بیرون نروند و حتی از رفتن به سینما منع کنند.

صاحبان تئاتر برای کاستن از اضطراب خانواده‌ها از قدرت آژان برای برقراری نظم در اطراف سالن‌هایشان استفاده می‌کردند و اغلب با بیان اینکه سالن‌هایشان فضای مناسبی برای زنان دارد و فیلم‌ها دارای لحظات آموزشی است، فیلم‌هایشان را تبلیغ می‌کردند. برخی از صاحبان سینما از جمله «زرتشتیان» از کارمندان زن و گروه فیلمبرداری برای رفع نگرانی مردان استفاده کردند.

حتما بخوانید:
کمبود در حال ظهور است ، زیرا باج افزار بزرگترین تولید کننده گوشت در جهان است.

پیدایش سینماهای مختلط
اگرچه سینماهای ویژه ای برای تماشای فیلم زنان ساخته شد، اما استقبال چندانی از آنها نشد. علی وکیلی در خاطرات افتتاحیه سینما «زرشتیان» گفت: روز اول و دوم مشتری نداشتیم. حتی آن خانم هم نیامد که حال ما را بپرسد! چون در آن دوره زنان مثل امروز نبودند. جز پول غسل و چادر و چغور (شلوار گشاد و بلند زنانه) از شوهرانشان پول دیگری دریافت نمی کردند و از نظر مادی تحت فشار بودند.

به گفته وکیلی، یکی از موانعی که زنان را از رفتن به سینما باز می داشت، کمبود پول برای خرید بلیت سینما بود. اکثر مردان نیز برای تماشای فیلم به زنان خود پولی نمی دادند زیرا آن را سرگرمی می دانستند و آن را در زندگی خود ضروری نمی دانستند.

در چنین شرایطی سینماداران بلیت های رایگان، اضافی یا با تخفیف ارائه می کردند که به گفته این وکیل جواب داد: «با دوستان مشورت کردم. دور هم جمع شدیم و تصمیم گرفتیم برای جذب خانم ها مدتی بلیط رایگان بدهیم. مفتی خیلی سریع و حتی بیشتر از آقایان بلیت دار آنها را به سینما جذب کرد و کم کم به این تفریح ​​مفید و مفید عادت کردند. او حتی در روزنامه ها و روزنامه های ایران این فیلم را تبلیغ کرد و از زنان خواست که یک نسخه از روزنامه را به گیشه تحویل دهند و در ازای آن بلیت رایگان دریافت کنند.

اما دلیل اصلی کم شدن حضور زنان در سینما مسائل شرعی بود و جامعه می گفت فضای سینما مناسب نیست و برای دختران و زنان حرام است. بدین ترتیب سینماهای زنان به تدریج تعطیل شدند و صاحبان سینما تصمیم گرفتند از حضور زنان در کنار مردان اطمینان حاصل کنند.

این بار علی وکیلی دست به کار شد و در 16 شهریور 1307 سینمای بزرگ در لاله زار را به این منظور وقف کرد. البته او در خاطراتش به این نکته اشاره کرده که خانم ها باید یک طرف و آقایان طرف دیگر سالن می نشستند و فیلم را تماشا می کردند. حتی درهای جداگانه ای برای حرکت آنها در نظر گرفته شده بود و زنان از درهای گراند سینما و مردان از درهای گراند هتل وارد سالن می شدند. آن روزها گذشته و حضور زنان در فیلم ها امری عادی شده است.

قبرستان سینماهای منطقه 12
تقریباً 120 سال از ساخت سینماهای منطقه 12 می گذرد، آن زمان که تب فیلم بالا گرفت، نه تنها تهرانی ها، بلکه مسافرانی که از روستاها و شهرهای مختلف به پایتخت آمده بودند، حتماً از سینماهای این منطقه دیدن کردند و بدون تماشای فیلم شهر را ترک نکردند.

در هر قدمی خیابان لیالزارا سالن سینما وجود داشت و حتی کارآفرینان این گذرگاه قدیمی شب ها پرده می آویختند و در فضای باز مغازه ها یا حیاط هایشان فیلم نمایش می دادند. گاهی تماشاگران آنقدر زیاد می شد که تمام خیابان بسته می شد و ساعت ها بیرون درب سینما می نشستند و منتظر می ماندند تا اکران به پایان برسد تا نوبت به آنها برسد. حالا این قسمت از پایتخت به ویژه خیابان لیالزارا را می توان قبرستان سینماهایی نامید که سال هاست تعطیل شده اند و روی اکران نمایش داده نمی شوند.

دیدگاهتان را بنویسید

hacklink al hd film izle php shell indir siber güvenlik türkçe anime izle Fethiye Escort android rat duşakabin fiyatları fud crypter hack forum bayan escort - vip elit escort lyft accident lawyer garnet trade güvenilir mihtml nullednulled themesViagragercekhoca.org